(Source: mazzellark, via all-foryoumydaisy)
22 Apr 2012 @ 09:56AM / 
As a bonus dun sa Day1 challeng ko, here’s my kindergarten picture. Haha. Ang weird ko tumingin sa camera noon. To think of na graduation picture ko to sa kinder. Kulang na lang talaga kainin ko yung camera. Haha. Was that really me? Oh yes, ofcourse.
Day 1. What were you like as a child?
Palatanong. Makulit. Weird in some ways. Matatakutin. Iyakin. Masayahin
Lagi akong nagtatanong, kahit simpleng bagay gusto ko ng explanations. Ang mahirap pa dun ay makulit rin ako kaya kukulit-kulitin ko talaga kung sino mang mapagtripan kong matanungan ng matanungan hanggang makontento ako. And ofcourse dahil dyan may pagkaweird ako but I’m not denying it or ikanakahiya ko pero may mga times talaga na mismo ako napapansin kong weird na yung inaact ko. Pero maybe that’s part of growing up. Yun na lang lagi kong iniisip. I need to explore things to learn more things. Ewan lang bakit kailangang weird. About naman dun sa matatakutin, inaamin ko. Oo, matatakutin nga ako. Although hindi na ngayon o hindi na gaano ngayon pero nung bata ako sobra. Especially sa madidilim na lugar. Super. Feeling ko may kakain sa akin pag madilim ang surroundings ko. Maybe isang factor dun ay ang mga pinsan kong lalaki na mahilig manakot sakin noon. They’re telling me stories about aswang and ghosts especially kapag nagbablack out. Pero na-overcome ko na yun. Especially ngayong ginagawa ko to sa harap ng desktop ay nakapatay ang ilaw. We grow as we learn or should I say we learn as we grow. Yung last two descriptions ko naman medyo confusing. Iyakin na masayahin. Haha. Natawa ako bigla nung narealize ko to. Oo, iyakin ako at oo rin na masayahin ako. Let’s say madali akong mapaiyak at madali rin akong mapasaya. Yon oh. That makes sense. Let’s say I’m emotionally challenged. Kasi naman madaling mamove ang feelings ko kahit sa mga maliliit na bagay. Kapag napapagalitan ako di ko talaga mapigilang umiyak kahit hindi naman ako sinasakit o sinisigawan. Lalo na kapag alam kong may kasalanan ako. Iiyak talaga ako. On the other way naman, madali akong matawa. Kahit napakaserious nung mga kasama ko, malaki pa rin ang chance na bigla akong matatawa kapag may nakita akong weird o may naalalang nakakatawa. Ewan. Pero it’s ok. Wala namang masama kung gusto kong maging happy diba?
Looking back at my past is one good way of reflecting for all I’ve been through. I mean, look at me now. I may not grow taller as one should be pero those experiences mold me to someone I am right now. Hindi man ako yung taong gusto ng lahat na maging ako pero I am what I am.
- What were you like as a child?
- The most heartbroken you have been, tell the story.
- Who has made the biggest impact in your life, and why?
- The best thing that has ever happened to you?
- Do you believe in love at first sight - why?
- Favorite place on earth.
- Recommend 5 songs.
- …
(Source: shanatwain)
(Source: absolutelymadness, via the-absolute-best-gifs)
Kasama ang mga kapwa kababayan ko ay nagshelling (Kumuha ng shells. Haha!) kami sa Red Sea. Madaling araw pa lang ay nagbyahe na kami. Nakakuha sila ng five finger na shells at Pugita :) While ako naman nasa tabing dagat lang nangunguha ng maliliit na shells. Ang dami ko kayang nakuha. Hehe. Grabeng effort din yun.
Atleast may nagawa akong makabuluhan. Hehe.
siyempre, para malaman anong mga nangyayari sa buhay mo
Hehe. I’ve been staring at this blank page for almost a month now. Wala pa akong mashare. Hehe.
mag-update ka naman :))
HAHA, tinitingnan mo pa rin pala yung blog ko queen? :”>
